Bijna ontploft!

Het had niet 5 minuten langer moeten duren, want dan was ik ontploft!'

Hij zegt het met een open, lief en vrolijk gezicht.
We hebben net een grote opstelling achter de rug en ruim een uur met elkaar gepraat. Er is veel zichtbaar geworden in deze klas en deze lieve jongen heeft de hele tijd naast me gezeten. Zijn fysieke onrust was wel voelbaar, maar zijn enorme betrokkenheid des te meer.

'Maar heb je er ondanks dat wel wat aan gehad, heb je bijvoorbeeld iets nieuws geleerd over je klasgenoten?', vraag ik hem.
'Jahaa, dat wel! Ik wist niet dat zoveel kinderen zich thuis bang en verdrietig voelen in deze klas...'.
Het blijft even stil tussen ons, zijn woorden dalen langzaam neer.

'Dat hoort toch niet juf, thuis is toch juist een plek om blij en gelukkig te zijn, juist de fijnste plek die er is?'
'Ik denk dat jij heel veel geluk hebt als je dit zo zegt, met een fijn en veilig thuis. Maar dat is helaas niet voor iedereen zo.'
Hij denkt hier even over na.
'Dat is eigenlijk heel verdrietig', zegt hij.

En zo is het.

In deze klas komt er veel van thuis het lokaal in en dat heeft invloed op hoe de kinderen zich voelen en gedragen. Dat deze invloed er is kunnen we niet veranderen, maar wat wel helpt is het delen, want sinds er meer en open gedeeld mag worden neemt bepaald gedrag af en langzaam ontstaan er nieuwe verbindingen.

Dit bevestigd voor mij nogmaals hoe we in onze scholen ook de thuizen in te sluiten hebben.
Hoe thuis ook in de klas een plek nodig heeft, om als kind, als leerling, ook op school je plek in te kunnen nemen en er helemaal te mogen zijn met alles wat er is.
Dat lost de problemen thuis niet direct op, maar door steun, warmte en verbinding te bieden in de klas kunnen we alsnog voor deze leerling een verschil maken en ze de ervaring meegeven dat er ook plekken zijn waar je je wél veilig en ontspannen kunt voelen.

Met liefde, Maartje

#Welopschool #opleidingsystemischwerkenindeonderwijspraktiijk #systemischbegeleidenindeklas