Een blijvende oefening

Ik ben inmiddels 68 jaar, maar met pensioen gaan zou voelen als een rare beweging.
Toch verandert er wel het een en ander in me.
Ik wil en mag me gelukkig steeds minder bezighouden met de regel en administratieve zaken in ons bedrijf. 
 
Naast het werk met mensen, waar ik nog altijd enorm van geniet, schilder en schrijf ik wat meer. Meditatie en naar binnen gaan is ook een belangrijk onderdeel van mijn leven. 
Vooral nu de wereld steeds heftiger en onwaarachtiger lijkt te worden.
 
Er gebeurt elke dag wel iets wat me raakt en boos zou kunnen maken, machteloos ook.
Het roept kleine oorlogjes in mij op, een bekende reactie overigens.

Toch wil ik daar niet steeds naar toe. Ik wil me wel laten raken, het wel weten, wel zien, maar niet steeds in een tegenreactie komen. Ik wil in mijn eigen frequentie blijven, aanwezig blijven, in liefde blijven.  Daar mijn toewijding aan geven.
Dat is nu in deze levensfase mijn zielsmissie. 
Minder doen, meer zijn, beschikbaar zijn, aanwezig zijn. Een blijvende oefening.

Voor mijzelf en om mensen te ondersteunen hun eigen liefdesfrequentie te vinden.
Niet om het donker te ontkennen, ik weet heel goed dat hoe meer licht en liefde er is, hoe meer het donkere zichtbaar wordt. En dat al die emotionele staten gezien, erkend en verwerkt wensen te worden. 
Het is te oefenen en te praktiseren om het donker, de pijn, met licht te bezien zodat het kan transformeren naar een andere staat van zijn, 
Het is een “kunst” die we niet geleerd hebben.

Met liefde, Evelien

#opleidingsystemischwerken #spiritueleleerweg