In het gezicht van de ander zie ik mijn eigen menselijkheid

Reflectie op als representant in een maatschappelijke opstelling bij Welopstellingen. Altijd lastig om een opstelling in woorden te vatten. Voel mee en ik hoop dat je er letterlijk ook iets mee 'kunt':

We keken in de opstelling naar de overweldiging van het collectieve zenuwstelsel waar we op het moment in lijken te zitten; veel vermoeidheid, 'afhaken' van mensen (ook kinderen) en het opvlammen van heftige emoties en negatieve oordelen onderling in de maatschappij. Wat is er nodig?

Er stonden allerlei elementen in de opstelling, zoals draagkracht, heftige negatieve emoties, de kinderen, het collectieve zenuwstelsel etc. De opstelling stond al snel 'vast'.

Er kwam pas beweging toen er één iemand opstond en het veld in ging.  Zij benoemde zichzelf als "een individuele mens die opstaat"; heel bereid om iets te doen, het niet meer aan kunnen zien, alleen niet precies wetend wát dan te doen. Ze ging bij het 'collectieve zenuwstelsel' staan, ook fysiek, als support. Er kwam door dit contact weer wat leven en ontspanning in het uitgeputte collectieve zenuwstelsel.

In de opstelling stond ook een representant voor 'agressie, macht, vernietigende kracht'. Ik werd ook als representant voor een 'individu die opstaat' het veld ingetrokken en ging achter/bij deze agressor gaan staan. Zonder ver-oordeling, met vrij neutrale energie. Als getuige, als support voor de mens die eronder zat, om te co-reguleren zodat de energie een kans zou kunnen krijgen om te shiften.

Wat ik in die plek voelde is dat het ook pittig was om er te blijven, bij mezelf en in mijn lichaam. Om niet zelf ook in agressie of willen bepalen te schieten. Ik was beschikbaar voor menselijk contact en maakte dat al door er te staan, vanuit een zekere neutraliteit, kracht, rust, bereidheid. Dat lukte om dat er een diep weten was: ik ben ook als jij, iets in mij kent dit ook, niets menselijks is mij vreemd. We zijn allemaal dader- én slachtoffer, in andere omstandigheden. We hebben elkaar en onszelf te blijven zien. Ons te blijven spiegelen aan elkaar, toetsen wat klopt, doorvoelen wat de diepere waarheid van het moment is.

In de opstelling was de 'slechterik', de agressor eerst wantrouwend uiteraard, moest wennen en ontspande geleidelijk aan een beetje. Daardoor werd het wel mogelijk om dingen over o.a. het geweten en oorzaken aan te gaan kijken, te horen door de agressor. Stap voor stap.  Dat gaf ruimte en een begin van heling.

Terugkomend op de woorden die me vanochtend raken:

"In het gezicht van de ander zie ik mijn eigen menselijkheid" - Emmanuel Levinas -

In het gezicht van hen die ons sympathiek voorkomen, én in het gezicht van hen die we verafschuwen en/of veroordelen.
Ieder van ons kan opstaan vanuit menselijkheid, ook al weet je nog niet wat 

Met liefde, Sylvia

#opleidingsystemischwerken #verdiepingsopleidingsystemischwerken #maatschappelijkeopstellingen