Mijn buurvrouw zorgt voor mijn kat

Mijn buurvrouw zorgt voor mijn kat en ik neem een kadootje voor haar mee. Ik stuur iets door naar mijn broer en hij zegt dankjewel. Relaties gedijen het best als er een balans is tussen geven en nemen.

Hierop is één uitzondering: Ouders geven en kinderen ontvangen. De balans wordt hier vertikaal hersteld in het familiesysteem; doordat kinderen later weer aan hun eigen kinderen geven en/of voor hun ouders zorgen als die later zorg nodig hebben. Door de bloedband vloeit een onuitputtelijke stroom, die dat geven vanzelfsprekend en soms zelfs moeiteloos maakt.

In samengestelde gezinnen ligt dat ingewikkelder. Als volwassenen dragen beide partners verantwoordelijkheid voor de kinderen. Ook de niet-biologische verzorger zal geven: Koken, halen, brengen, troosten, banden plakken, luisteren, voorlezen, wassen. Een kleine greep uit de lange lijst van zorgtaken die de stief erbij krijgt. En waar dit voor de biologische ouder vanzelfsprekend is, is het dat niet voor de stief. Omdat er geen bloedband is, is de bron niet onuitputtelijke. Je kunt maar zoveel geven.

Hier is herstel van de balans in geven en nemen nodig.

Bewust of onbewust wordt dit balansherstel vaak gezocht bij de kinderen: Bewust of onbewust wordt er verwacht dat ze blij zijn, dat ze aardig doen, dat ze dankbaar zijn.

Kinderen mogen echter ontvangen. Zij hoeven er niets voor terug te geven. Ook geen dankbaarheid.
Dit gaat niet over de beleefdheidsvorm. Dankjewel leren zeggen voor een koekje of een kadootje hoort bij de opvoeding. Het gaat erom dat kinderen niet iets terug hoeven doen als dank voor de moeite van de volwassenen. Je verwacht geen dankjewel van je baby na een voeding, geen dankjewel na het verschonen van een luier. Je kunt met een glimlach de sporttas van je puber leeghalen of moeiteloos een halve nacht waken bij je zieke kind. Zonder iets terug te verwachten. Deze dingen doen voor een ander zijn kind is toch anders. Het kost gewoonweg meer moeite.

Als het niet bij de kinderen te halen , waar dan wel?
De balans kan worden hersteld door de partner; de biologische ouder. Door te bedanken voor de goede zorg voor zijn of haar kinderen. Door deze zorg niet als vanzelfsprekend aan te nemen. Door hoofdverantwoordelijk  te zijn voor de eigen kinderen.

De stief zelf kan het geven gaan begrenzen.  Ongelimiteerd geven zonder dat je uit die onuitputtelijke bron kunt putten, dat houd je gewoonweg niet vol.

En soms komt het balans herstel later toch nog van de kinderen. Als ze groter zijn en ze met vol bewustzijn kunnen zeggen : Dankjewel voor alles wat jij voor mij hebt gedaan.

Met liefde, Kitty

#Samengesteldegezinnen  #stief  #opstellingen