Reflectie van een vraagsteller

Deze tekst ontving ik naar aanleiding van een familieopstelling. De vraag waar we mee gewerkt hebben staat als eerste omschreven:

“Wat is er nodig om op mijn eigen plek te gaan staan om zo gezonde liefde en energie toe te laten én door te geven?”

Nou. Daar was wel iets voor nodig. Ik was ongelooflijk gespannen en zo ongeveer alle representanten én de begeleidster Mirjam ook. Bij het voorstelrondje hadden veel mensen het over benauwdheid, vernoeidheid, spanning. Mensen die weerstand voelden om te komrn maar er toch bij waren omdat het belangrijk voelde. Zeker de relresentanten die later in de opstelling kwamen. 

Ik koos zelf representanten voor mezelf, vader en moeder. Ik wist direct wie dat moesten zijn. Ze kozen hun plek in de ruimte en het klopte precies, een driehoek vol spanning waarbinnen niemand contact had, maar waarin vader en moeder wel een sterke focus op elkaar hadden. Vader vooral bang dat moeder er vandoor zou gaan. Moeder strak gespannen en inderdaad focus op de deur die vader blokte. Ik zat aan de kant, ongezien en vol spanning en verdriet.
Het duurde even voor er beweging kwam en er dingen zichtbaar werden. Zo vast zat het. Mirjam stelde twee representanten voor de ouders van mijn moeder op. De bipolariteit van oma werd zichtbaar, ze viel telkens weg en dan was ze er weer even. In de momenten dat ze er was, was ze wel liefdevol naar mijn moeder, daar ontstond uiteindelijk wel connectie en er werd ook uitgesproken dat de momenten dat oma er wel was 'tenminste iets' waren en dat was oke tussen die twee.
Ook toen leek het even oke, de representanten ontspanden wat. Maar het bleef voor mij (in de opstelling en ook daarbuiten) nog steeds een toneelstuk waar ik als buitenstaander naar zat te kijken. Er was nog iets. 

Mirjam stelde de ouders van mijn oma op. Twee mensen, een heel heftige mannelijke energie, een afgehaakte vrouw en er stond toevallig (nou ja, niet toevallig) een stoel. De man reageerde daar superagressief op, weg met die stoel, anders ben ik weg! De vrouw wilde dat de stoel bleef, ze had er connectie mee. 

Mirjam pakte de stoel op en zette hem op een andere plek, tussen mij en de zes opgestelde mensen in. Focus van overgrootmoeder direct totaal daarop. En helemaal niemand zag mij nog. De vraag was, wat is the elephant in the room? Is het iets, is het iemand? 

Mirjam koos een representant, een dame waar ik in een eerdere opstelling als representant ook een heel mooie ervaring mee had (connectie met female wisdom). Ze klom op de stoel en maakte zich groot zodat niemand om haar heen kon en iedereen haar zag. Een enorme connectie bleef met overgrootmoeder. Ze was liefde en licht. Overgrootvader reageerde agressief (ik ben de baas, weg daarmee!).
Maar waar stond ze voor? Mirjam vroeg het en het werd duidelijk dat ze een kindje was. Toen dat werd uitgesproken gebeurde er van alles bij overgrootmoeder en overgrootvader. Het klopte, het was de Waarheid. Maar het kindje was niet van hun tweeen, maar van overgrootvader en mijn oma: incest. In Duitsland, voordat mijn opa oma naar Nederland haalde. Of het kindje ook geboren is werd niet helemaal duidelijk. 

Alles ontspande pas toen het kindje bij oma werd gezet, mijn moeder het ook kon zien en het ook weer dichterbij overgrootmoeder was. Overgrootvader viel verder niet meer te bereiken en kreeg steun van een representant. Hij zei nog wel: ik heb dit niet gewild. Heel waarschijnlijk is dat hij zelf misbruikt is. 

Vanaf dat moment werd ik ook weer zichtbaar voor iedereen. Mirjam vroeg of ik zelf de opstelling in wilde en dat wilde ik heel graag, wel samen met haar. We maakten de representant voor mij vrij en ik stapte erin. Ik wist niet wat ik zag: wat veel mensen! Een hele club! En ze keken allemaal vol liefde en gemotioneerd naar mij. Behalve overgrootvader, maar dat was oke. 
Het mooie zieltje bij oma zat er ook en ook wij zagen elkaar, een prachtige verbinding. Samen met Mirjam liep ik dichterbij en alsof het magnetisch was, klikte ik eraan vast, aan hen, aan mijn ouders, aan MIJN systeem. Aan alles voor hen en aan alles wat er nog komt.

Welkom thuis, zei mijn vader. 

Dankbaar dat een vraagsteller de moeite heeft genomen dit op deze manier te verwoorden. 

Met liefde, Mirjam 

#opleidingsystemischwerken #familieopstellingen