Schoolsysteem versus thuissysteem

Stel je voor, je gaat in gesprek met een ouder van één van je leerlingen. Je hebt deze ouder uitgenodigd, omdat het niet lekker loopt met deze leerling in jouw klas.

Je gaat er uiteraard voorbereid in. Informatie over resultaten op orde, de boodschap over het gedrag van deze leerling heb je helder. Misschien heb je een collega gevraagd om jou te ondersteunen tijdens het gesprek en het brengen van de (negatieve) boodschap, want zo'n gesprek kan best spannend zijn.

Maar heb je tijdens jouw voorbereiding ook weleens bewust stil gestaan bij de verschillende systemen die jullie als leerkracht en de ouder vertegenwoordigen tijdens het komende gesprek?

Jij spreekt in dit gesprek vanuit en namens het schoolsysteem. In dit systeem spreken we bijvoorbeeld over resultaten, gedragsvraagstukken, mee kunnen komen in sociale interacties of wat je knap vindt van jouw leerling. Je wilt met jouw gesprek iets bereiken of verbeteren. Onderdeel zijn van het schoolsysteem is tijdelijk. Jij spreekt over een leerling, die na 8 jaar naar een volgende school gaat en over een school waar je zelf als leerkracht ook niet je hele leven zal werken (meestal). Kortom, het schoolsysteem is een werksysteem, met een duidelijke functie en doel.

De ouder spreekt vanuit het thuissysteem. In dit systeem gaat het over alles, over leven en dood. Over liefde, over opvoeden, je plek vinden in de wereld. Over zorgen en geluk. Over ziekte, over onzekerheden en nog zoveel meer. Het thuissysteem is voor eeuwig, je kunt hier niet uitstappen, al zou je willen. De ouder komt praten over zijn/haar kind! Het meest dierbare wat je als ouder hebt, het kind, diegene die je alles gunt en waarvan je wilt dat het er goed mee gaat. Kortom, het thuissysteem is het familiesysteem. Daar waar het kind, jouw leerling, zijn oorsprong vind en waar het kind 100% loyaal aan is.

Voel je het verschil tussen deze twee systemen? Twee, behoorlijk verschillende, werelden ontmoeten elkaar aan tafel.

Het kan helpend zijn om dit te voelen, hier verbinding mee te maken, voordat je een gesprek in gaat. Je in te leven in de ouder en het kind. Je in te leven in hoe belangrijk dit gesprek ook voor de ouder is, maar dan vanuit liefde voor zijn kind. Je af te vragen wat er zo mooi, leuk, lief, knap is aan deze leerling, zodat je dat ook kunt inbrengen in het gesprek. Want ook als leerkracht geef je uiteraard om je leerlingen!

Elke ouder hoort natuurlijk het liefst positieve berichten over zijn/haar kind. En gaat het even niet zo goed op school, dan is dat pijnlijk, verdrietig, het kan zelfs als falen voelen voor een ouder. Het is dan ook helpend om 'ruimte' te maken voor het thuissysteem. Bijvoorbeeld voor de spanning, de emotie, het verhaal, voor de context, voor de hulpvraag van een ouder, te erkennen dat de ouder zo zijn best doet voor jouw leerling etc.

Iedereen wil het toch goed doen voor zijn/ haar kind? Het gevoel hebben dat je snapt wat je aan het doen bent als opvoeder? Er is niks zo onzeker als het gevoel dat je je eigen kind niet kunt helpen, dat je niet begrijpt wat er mis gaat, dat je hoort dat je kind op school heel anders is dan thuis bijvoorbeeld.

Dus, wat voor jou als leerkracht een 'eenvoudige', professionele boodschap kan zijn, is voor ouders voelbaar in al hun cellen. Want het gaat over hun kínd. Zij hebben het niet over de leerling waar jij het over hebt.

Verbind je voor het gesprek eens hiermee én met de positieve eigenschappen en kwaliteiten van jouw leerling en de kans op een verbindend gesprek en een prettige samenwerking wordt aanzienlijk vergroot.

Succes tijdens de komende oudergesprekken!

Met liefde, Maartje

#Welopschool #opleidingsystemischwerkenindeonderwijspraktijk #bijscholingsystemischbegeleiden