Talentvolle vakantievierder

Ik ben niet zo’n talentvolle vakantievierder, vind ik zelf. Misschien wel een ‘trage leerling’. Dat stond vroeger serieus op mijn rapport trouwens; “Ilja doet goed mee, ze kan het prima maar ze is wel traag” haha! Het is waar, ik droomde de halve dag.

Ik moet er altijd ‘even inkomen’, op vakantie en overal. Ik merkte ook dat ik richting Frankrijk reed en de ‘doelen- en plannenstand’ op de vakantie toepaste... Ontspannen, uitrusten en genieten met aandacht voor elkaar was het doel en daar had ik geen acties voor bedacht… Mijn persoonlijke vakantieparadox: teveel vastleggen geeft me irritatie en niks vastleggen een ‘doe ik het wel goed’ gevoel. Ik ben wel leerbaar, want na een paar dagen kan ik zowel het planloos zijn als het bedenken van uitstapjes aan.

Zoals een stranddag. Ik liep met mijn voeten in het zand, zocht de horizon. Maar deze baai in Normandië keek uit op een industrieterrein op een landtong… bedrijvigheid ver weg maar wel in zicht. Zoals ik naar de vakantie uitkeek als naar een lange, lege periode, merk ik hoe ver het afgelopen schooljaar weg voelt, maar ook hoe het nieuwe al aan de horizon gloort!

De afgelopen weken stonden, zoals voor velen in het onderwijs, vooral in het teken van afronden. Een laatste gesprek. Die laatste beoordeling 'in het systeem'. Overdracht. Plannen. Een mailtje, nogmaals, dat er helaas niet nogmaals ingeleverd kan worden. Geen losse eindjes. Klaar zijn. Voor een nieuw begin…

Dat ligt al op ons te wachten. Nieuwe of andere groepen, misschien een nieuw team of andere taken. En ideeën. Dingen die je anders wilt doen. Ontwikkeldoelen die je al een tijdje met je meedraagt en op de achtergrond liggen te wachten.
Grappig genoeg werd ik me daar juist nu bewust van. Op het warme zand voelde 'werk' zó ver weg dat ik er bijna geen contact meer mee kon maken. En dat is eigenlijk ook precies de bedoeling van vakantie. Even helemaal eruit. Uitrusten en opladen.

Maar terwijl ik naar de overkant keek, zag ik óók de toekomst. De mensen met wie we werken. De klassen en collega's die je ontmoet en waar je samen mee optrekt. De vragen, misschien ook de wens om sommige dingen dit keer nét iets bewuster of anders aan te pakken. Meer ruimte nemen voor wat ik erbij nodig heb, bijvoorbeeld ;).

Misschien gun jij jezelf ook iets nieuws. Omdat je voelt dat het helpend kan zijn. Voor mij is dat vaak het systemisch perspectief of een opstelling. Het helpt te begrijpen wat er speelt. Bij mezelf, in een nieuwe rol, in een groep, binnen een team of (onderwijs)organisatie.

Steeds meer professionals verdiepen zich erin. Soms is het fijn om die basis weer bewust te richten, juist in het onderwijs; niet alleen voor jezelf, maar ook voor met wie je werkt in onderwijssysteem. 

Met liefde, Ilja

#Welopschool #opleidingsystemischwerkenindeonderwijspraktiijk #systemischbegeleidenindeklas