Wat ik weet over mijn geboorte-imprint en het effect op mijn leven

Wat ik weet over mijn geboorte-imprint en het effect op mijn leven

Jarenlang voelde ik me een beetje ontheemd. Alsof ik op zoek was naar een plek waar ik echt thuis kon komen. Een diep gevoel van niet welkom zijn op de wereld. Altijd leven met de handrem erop. Veel onrust in mijn lijf. Ik was ervan overtuigd dat er geen plek was voor mij, ‘niemand zit op mij te wachten’, dacht ik. Ik leefde onzichtbaar, aangepast en vooral gericht op de behoefte van de ander.

Ik werd geboren op 10 februari 1971 als derde dochter in ons gezin. Thuis, met een vroedvrouw en mijn tante als kraamverzorgster. Het was een voorspoedige bevalling en ik was een gezonde baby. Op de foto's ziet alles er goed uit.

En toch vertelt mijn lichaam een ander verhaal.

Mijn zenuwstelsel ontwikkelde zich in de baarmoeder van een moeder die zelf was geboren tijdens de Tweede Wereldoorlog, als dochter van een Duitse vader en een Nederlandse moeder. Haar lichaam kende sinds die tijd alleen nog maar de taal van overleven. En in dat lichaam mocht ik groeien en ging alles in mij ook op ‘overleefstand’.

Tijdens mijn geboorteopstelling werd voelbaar dat mijn moeder niet echt verbinding met mij kon maken. Niet omdat ze niet van mij hield, maar omdat haar eigen systeem daar nauwelijks ruimte voor had. Mijn vader droeg zelf een moeilijke geboorte-ervaring met zich mee. Hij had zelf nog iets nodig gehad om werkelijk beschikbaar te kunnen zijn in de verbinding.

Mijn komst was, zoals dat in die tijd vaak ging, vanzelfsprekend. Er was wel een verlangen naar een kind vanuit een ideaalbeeld van een gezin. Maar het lichaam van mijn moeder kon mij niet werkelijk ontvangen. Het was simpelweg te veel. Die ervaring heeft een diepe imprint in mij achtergelaten. Op een heel diep niveau voelde ik een 'nee' tegen mijn bestaan. Alsof ik me voortdurend moest bewijzen om er te mogen zijn. Alsof ik mijn hele leven tegen de stroom in moest bewegen.

Gelukkig hoeft dat nu niet meer.

Wat mij heeft geholpen, is allereerst de erkenning van hoe het voor mij is geweest. Mijn lichamelijke signalen serieus nemen en de pijn, het verdriet en de machteloosheid van mijn jonge delen toelaten en leren dragen. En steeds opnieuw, ondanks de angst, een nieuwe beweging maken in plaats van het oude patroon te volgen.

Daarnaast ben ik me steeds meer gaan verbinden met mijn natuurlijke kracht en innerlijke wijsheid. Kwaliteiten die tijdens mijn geboorteopstelling zichtbaar werden en die altijd al in mij aanwezig waren, ook al kon ik ze lange tijd niet voelen.

Vandaag voel ik me gegrond, gedragen en geliefd. Ik ervaar dat ik besta en dat mijn bestaan precies de bedoeling is. Er is een nieuw pad ontstaan, waarop ik steeds meer leef vanuit vertrouwen in mijn eigen kracht, mijn eigen wijsheid en wie ik in essentie ben.

Met liefde, Fanny

#opleidingsystemischwerken #Geboorteopstellingen